Σμίλεψε πάλι, Δάσκαλε, ψυχές

δασκαλος- παλια φωτο

παπαδακης μηναςΤου Μηνά Παπαδάκη

ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές
Κι ό,τι σ΄ απόμεινε ακόμα στη ζωή σου
μην τ΄αρνηθείς . Θυσίασ΄το ως την στερνή πνοή σου

Χτίσ΄ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ
κι αν λίγη δύναμη μες΄ το κορμί σου μένει,
μην κουραστείς , είν΄ η ψυχή σου ατσαλωμένη .

Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθιά
ο πόλεμος να μην μπορεί να τα γκρεμίσει,
σκάψε βαθιά , τι κι αν πολλοί σ΄ έχουνε λησμονήσει.

Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Το χρέος που βαστάς σαν Άτλαντας στην πλάτη.
Υπομονή, χτίζε σοφέ, της Κοινωνίας το παλάτι.

Κωστής Παλαμάς

Τούτα τα λόγια του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά μίλησαν μες΄ στην ψυχή μου, ήταν για μένα ιερή παρακαταθήκη, τα κλείδωσα βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Μ΄ αυτά πορεύτηκα καθ΄ όλη την διάρκεια της –διδασκαλικής μου σταδιοδρομίας .
Υπηρέτησα τη Δημόσια εκπαίδευση επί 35 ολόκληρα, γόνιμα και δημιουργικά θέλω να πιστεύω , χρόνια . Στη πολύχρονη αυτή πορεία μου, υπηρέτησα σε όλους τους τύπους των σχολείων, από Μονοθέσια σχολεία σε απομακρυσμένα ορεινά και δυσπρόσιτα χωριά της υπαίθρου μας και πολύ αργότερα σε πολυθέσια σχολεία της πόλης του Ηρακλείου.
Η Πατρίδα, μου εμπιστεύθηκε την μόρφωση και διαπαιδαγώγηση τόσων γενεών Ελληνόπουλων. Ανταποκρίθηκα με επιτυχία πιστεύω, στην εντολή της Πολιτείας, αλλά και της συνείδησής μου, να καλλιεργήσω την Εθνική συνείδηση στους μαθητές μου, να εμφυσήσω μέσα τους τα πιο αγνά ιδανικά , την αγάπη για την Πατρίδα , την Θρησκεία , την Ελευθερία , την οικογένεια, την αρετή και την Δημοκρατία. Απάτριδες και άθεοι δεν «βγήκαν» από τα χέρια μου .
Τα ιδανικά που φώτισαν το δρόμο μου ήταν, η καλοσύνη, η ομορφιά της ζωής και η αλήθεια. Σ΄ αυτά τα τρία στήριξα τη διδασκαλία και τη συμπεριφορά μου, μέσα και έξω από το σχολείο και νομίζω ότι καλώς έπραξα.
Δεν επέλεξα να γίνω δάσκαλος για την επαγγελματική μου αποκατάσταση, για μένα Δάσκαλος σημαίνει τρόπος ζωής. Το όνομα δάσκαλος σε συνοδεύει και μετά τη λήξει του ωραρίου, οι άνθρωποι σε χαιρετούν στο δρόμο ,στο καφενείο, στην εκκλησία όχι με το ΄μικρό σου όνομα αλλά με το «γεια σου Δάσκαλε».
Έτσι τώρα, που ευτύχησα εδώ και πολλά χρόνια να είμαι συνταξιούχος δάσκαλος , νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κάμω τον απολογισμό μου.
Δεν μετάνιωσα ποτέ παρά τις δυσκολίες που συνάντησα ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας μου, που έγινα Δάσκαλος. Δεν ολιγώρησα ούτε για μια στιγμή, και πολύ περισσότερο δεν πεθύμησα άλλο επάγγελμα με πολύ καλύτερες συνθήκες δουλειάς και μεγαλύτερες χρηματικές απολαβές .
Προσπάθησα να μεταλαμπαδεύσω ότι πιο ωραίο υπήρχε στην ψυχή μου, στις αγνές ψυχές των μαθητών μου. Να είναι σε θέση να σκέφτονται , να κρίνουν να προσπαθούν για το καλό και να μάχονται το κακό .Δεν έχανα ευκαιρία, να μην υποδείξω με λόγια αλλά προ πάντων με έργα τον ορθό δρόμο , τον δρόμο της Αρετής.
Αυτές τις σκέψεις κάνω κάθε χρόνο τέτοιες μέρες που ξεκινά μια νέα σχολική χρονιά.
Αναπολώ με νοσταλγία τα χρόνια που πέρασα μέσα στην τάξη των σχολείων. Θυμάμαι τα όνειρα που έκανα ΄την περίοδο που περίμενα διορισμό. Ανυπομονούσα να κάνω πράξη τις πολύ λίγες γνώσεις ομολογουμένως, που πήρα κατά την φοίτησή μου στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου.
Διάβασα πολύ εκείνη την περίοδο για να καλύψω κενά, να πληροφορηθώ για τα νέα ρεύματα της Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επιστήμης.
Ήμουν πάντα επιεικής με τους μαθητές μου. Τρέμω τους ανθρώπους που δεν δείχνουν επιείκεια για τα ελαττώματα των άλλων και περνιούνται για ακέραιοι.!!!
Λατρεύω το χιούμορ και τον αυθορμητισμό των ανθρώπων , γνώρισμά μου ήταν πάντα ακόμα και σήμερα, η ζεστή καρδιά, το λεπτό χιούμορ και η ανοικτή σκέψη.
Τρέμω τους σοβαρούς , ψυχρούς και δυσκοίλιους ανθρώπους.
Δεν μου άρεσαν και δεν μου αρέσουν ακόμα οι επιδειξίες.
Αυτούς που ξέρουν καλά Γεωγραφία ή Ιστορία και είναι σωστοί στους κανόνες της Γραμματικής και του Συντακτικού.
Αυτοί δεν γράφουν κάτι για να διαβαστεί από τον κόσμο, αυτοί γράφουν για να κάμουν επίδειξη των γνώσεών τους.
Τα κείμενά τους , όπως και οι ίδιοι είναι ψυχρά και δεν έχει αγγίξει την καρδιά τους ίχνος ευαισθησίας.
Αντίθετα εγώ γράφω, όπως θα έγραφε ο κάθε ένας από μας. Έχοντας πάντα κατά νου παραφράζοντας τους στίχους του μεγάλου Γιάννη Ρίτσου «εμείς αδερφέ μου δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε απ΄ τον κόσμο, εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.»
Κάθε Σεπτέμβρη λοιπόν τέτοιες μέρες δεν μπορώ να κρύψω όσο κι αν προσπαθώ, τη λύπη και τη στεναχώρια μου . Η κατάθλιψη με κυριεύει , δεν έχω διάθεση για τίποτα.
Πολύ συχνά τα βήματά μου με οδηγούν έξω από κάποιο σχολείο. Ακούω τις φωνές των παιδιών και αναγαλλιάζει η ψυχή μου. Η καρδιά μου χτυπά δυνατά δεν θέλω να με δει κάποιος από τους πρώην (δεν μ΄ αρέσει καθόλου αυτή η λέξη ) συναδέλφους που είναι επιτηρητές την ώρα του διαλείμματος .
Δεν χορταίνω να βλέπω τα παιδιά, μου έχουν λείψει πολύ, σε λίγο το κουδούνι τα οδηγεί μέσα στην τάξη, τα μάτια μου βουρκώνουν καθώς απομακρύνομαι συνεχίζοντας το δρόμο για την αγορά.

Ο Μηνάς Παπαδάκης είναι συνταξιούχος Δάσκαλος - Λογοτέχνης