Αχ, καημένε δήμαρχε...

Λαμπρινός 2

Η βασική αντίληψη για όποιον έχει "εξουσία" είναι ότι διαχειρίζεται ως εκπρόσωπος των πολλών, για το δημόσιο συμφέρον, και βεβαίως είναι προσωρινός στη θέση του. Την αντίληψη αυτή ουδέποτε πρέπει να ξεχνά αν θέλει να πατά στη γη, και να μην πέφτει τελικά με πάταγο. Όσοι την ξέχασαν, είδαμε τί αποτελέσματα είχαν κατά καιρούς, και στην πόλη του Ηρακλείου. Νομίζοντας ότι είναι μόνιμοι (και ιδιοκτήτες) έκλαψαν με πικρό δάκρυ στο τέλος, ό,τι κι αν είχαν στην καβάτζα...

Γιατί αυτές οι σκέψεις; Μα διακρίνοντας ότι στο δήμο Ηρακλείου υπάρχει ένα σύστημα που όποιος θέλει κάνει ό,τι θέλει. Άλλοι, νομίζοντας ότι έχουν εκλεγεί με τον Αυγενάκη, δηλώνουν πίστη σε αυτόν, υπονομεύοντας την (όποια καλή ή κακή) πολιτική εφαρμόζει η Λότζια. Προσδοκώντας, πιθανώς, ο καθένας για τον εαυτό του τη διαδοχή με τη στήριξη του μεγίστου Λευτέρη...

Άλλοι, από τα υψηλά αξιώματα μέχρι κάποιους στις τοπικές κοινότητες, έχουν δει εαυτούς μικρούς αυτοκράτορες και μικρές αυτοκράτειρες... Ο καθένας θεωρεί ότι είναι και ένας νέος αφέντης, που μπορεί να αναθέτει απευθείας, να κάνει τη δική του πολιτική, να τα βρίσκει ακόμα και με το σύστημα Κουράκη (ναι, συμβαίνει κι αυτό σε δημοτική κοινότητα) και να εκχωρεί σε αυτό την άσκηση πολιτικής!

Αυτά σαν μια προειδοποίηση για τα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τη Λότζια, με πλήρη συμπάθεια στον έντιμο, πλην όμως όχι πολύ σχετικό με την πολιτική και το βυζαντινό της παρασκήνιο, δήμαρχο Ηρακλείου Βασίλη Λαμπρινό... Για να καταλάβει ότι όσοι δεν ανοίγουν το δρόμο στον εαυτό τους, τον ανοίγουν για επιστροφές...

Candiot